- Ücretsiz mesleki eğitim ve barınma desteği beklentisiyle açılan sayfa gerçekte yalnızca 403 ERROR döndürüyor; bu nedenle şu anda asıl içerik doğrulanamıyor
- Hata ekranı, Amazon CloudFront dağıtımının erişim ülkesine göre erişimi engelleyecek şekilde yapılandırıldığını gösteriyor
- Sunucuya bağlanılamamasının olası nedenleri olarak aşırı trafik veya yapılandırma hatası belirtiliyor
- Kullanıcının daha sonra tekrar denemesi ya da uygulama/web sitesi sahibine başvurması isteniyor
- İçeriği CloudFront üzerinden sunan işletmeciler, sorunu gidermek ve tekrarını önlemek için belgeleri inceleyebilir
Şu anda görünen hata
- Sayfa gövdesinde yalnızca 403 ERROR ve “The request could not be satisfied” mesajı yer alıyor
- Amazon CloudFront dağıtım ayarı, erişim ülkesine göre erişimi engelliyor
- Şu anda uygulama veya web sitesi sunucusuna bağlanılamadığı belirtiliyor
- Olası nedenler olarak aşırı trafik veya yapılandırma hatası gösteriliyor
- Kullanıcıya daha sonra yeniden denemesi ya da site sahibiyle iletişime geçmesi söyleniyor
CloudFront işletmecilerinin kontrol etmesi gerekenler
- İçeriği müşterilere CloudFront üzerinden sunuyorsanız, ilgili belgelerde sorun giderme ve hata önleme adımlarını kontrol edebilirsiniz
- Hata ekranında CloudFront tarafından oluşturulan bir Request ID bulunuyor
2 yorum
Görünüşe göre bağlantı istenirken bir CloudFront hatası oluşmuş..
Hacker News yorumları
Montana’nın kırsalından tanıdığım birkaç kişi liseden mezun olduktan sonra bu programdan geçti; amacı iyi ve gerçekten sonuna kadar götürürseniz, başka yollarla elde etmesi zor olan yeni fırsatlar çoğu zaman açılıyor.
Ancak her derde deva değil; programı tamamlamak için belli ölçüde çalışkanlık ve öz farkındalık gerekiyor. Üniversite ya da giriş seviyesi işler gibi parti havasında değil; 19 yaşındaki biri yurtta yaşarken zamanında ortaya çıkmayı ne kadar ister? 22 yaşındaki biri birkaç ay alkolsüz kalmak ister mi? Yine de yolunu kaybetmiş hisseden insanlar için net ve tutarlı bir sonraki adım sunması büyük bir şey. Keşke Job Corps yaş sınırını aşmış NEET’ler için de bir şeyler olsa.
Küçükken doğru yönlendirme alamamış ya da kötü kararlar vermiş gençler, sonradan akılları başlarına gelip bir beceri öğrenmeleri gerektiğini fark ettiklerinde bu fırsatı artık elde edemeyecekleri bir yapı var. En azından çevremdeki erkekler için oldukça yaygın bir olgunlaşma hikâyesi.
Sonunda bu olay, çocuklarının daha sonra sistem tarafından elinden alınmasına yol açan etkenlerden biri de oldu. Kişisel olarak mesleki eğitimin neden yaş sınırı olması gerektiğini anlamıyorum. Tek başına yaşayabilecek kadar büyükseniz ve yardıma ihtiyacınız varsa, yardım sağlanmalı.
Üniversite partileri gibi bir şey olmayabilir ama boş zamanında isterse bara gidebilir diye düşünüyorum. Merkezlerin çoğu şehir içinde ya da yakınında.
Sadece söylemiş olayım. Yine de askerlik hayatıyla karşılaştırınca hiçbir şey sayılır.
Kardeşim 2000’lerin ortasında Oregon, Portland dışındaki Job Corps programından geçti.
Okul hayatı boyunca zorlandı[0], lisenin başlarında okulu bırakıp Job Corps’u seçti. Üstelik otizmi de vardı; herkesin günlük olarak karşılaması gereken beklentilerin ve sorumlulukların yapılandırılmış olması kardeşime çok iyi uydu. Sonunda Job Corps’ta seçtiği meslek alanına girmedi ama sonraki başarısının temelini attı ve çalıştığı her yerde doğal olarak liderlik rolleri üstlenmeye başladı. Program aracılığıyla lise diploması da aldı.
[0] Bunun başlıca nedeni sosyal olarak pek uyum sağlayamaması ve öğretmenlerin ona farklı davranmasıydı. Çok zekidir ama eskiden kendini ortaya koymakta zorlanıyordu.
Düzenleme: O da Oregon bölgesinden.
Ah, o program. Katılmaya çalışmıştım ama ebeveynlerimin geliri çok yüksek olduğu için uygun bulunmadım.
Ebeveynlerim o büyük parayı benimle paylaştı mı? Hiç. Üniversite harcına katkıları oldu mu? 2.000 dolar. Ha, o bile dedemin mirasıydı. Benim gelirim Subway’de çalışarak yılda yaklaşık 15.000 dolardı; öyle büyük bir gelir sahibi de değildim. Ama işe yaramaz ebeveynlerim çok para kazanıyor diye başarılı olmak için ihtiyaç duyduğum yardımı alamadım. Ebeveyn zenginse çocuk da zengindir fikrinden gerçekten nefret ediyorum.
Ebeveynlerim üniversite masraflarıma yardımcı olmak istediler ve gerçekten oldular; FAFSA ölçütlerine göre de gelirleri oldukça modest düzeydeydi. Ancak emeklilikleri için bir miktar para biriktirmişlerdi ve FAFSA bunu “beklenen aile katkısı”na dahil ederek destek uygunluğunu ciddi biçimde etkiledi. “Ebeveynler emeklilik için bir miktar finansal güvence sağlamış, dolayısıyla şimdi üniversite masrafına daha fazla katkıda bulunabilir” mantığını bir nebze anlayabiliyorum; ama geliri aynı olup emeklilik birikimi daha az olan bir ailenin çocuğunun daha fazla öğrenci desteği alması hâlâ tuhaf görünüyor.
Neyse ki kabul aldığı üniversitelerden birindeki üst düzey idareyle bir şekilde çözdü. Ebeveyn gelirinin dikkate alınmasının nedenini anlıyorum. Çoğu insan için mantıklı. Ama yasal olarak yetişkin olduktan sonra bile ebeveynlerin insanın hayatını yasal yollarla ne kadar mahvedebildiğini görmek epey şaşırtıcı.
Job Corps’tan geçtikten sonra memleketine dönüp yeniden hiçbir şey yapmama hâline dönen birkaç kişi tanıyorum.
Bir kişi Job Corps’tan sonra devlet yardımlarını hileyle alarak “geçimini” sürdürdü ve eğitim aldığı sektörde bir kez bile çalışmadı. En üzücü olan, hepsinin eğitim aldıkları alanda çalışsalar birkaç kat daha fazla kazanabilecek olmaları ve gerçekten işlerin de var olmasıydı. Ama birçok insan basitçe “çalışmak” istemiyor. İronik biçimde, dolandırıcılık yapmak için gerçek bir işten daha fazla çaba harcayıp daha az kazandıkları durumlar bile oluyor. Bu ülkenin alt sınıflarını rahatsız eden sosyal-psikolojik sorunlarla ne yapılmalı bilmiyorum; çoğu zaman bunun beceri açığıyla neredeyse hiç ilgisi yok. Beceriler, öğrenmek isteyen biri için kolayca edinilebilir.
Çalışmak istememekle değil, sağlıksız olma hâliyle ilgili. Bu ülke sağlığı optimize etmiyor, kâr üretimini optimize ediyor. Büyük ölçekte sağlıksız olmamız şaşırtıcı değil. Asıl şaşırtıcı olan, bireyin sağlığından çok kâr üretimini en önemli hedef olarak optimize etmemiz gerektiği fikrine bu kadar sıkı tutunmamız.
Hayatım boyunca çalışmak isteme arzusu duymadım.
Asgari bir onuru garanti etmeyen işler, yaşamaya değer bir neden olmayabilir; bu yüzden insanlar vazgeçiyor. Çok basit bir mesele.
Büyükbabam “toplumsal olarak dışlanmış gençler” üzerine çalışan bir akademisyendi ve 1960’larda bu program oluşturulurken ilk yöneticisiydi.
Büyükbabamın programı yönlendiren toplumsal dinamikler hakkındaki özgün derslerinden biri burada: https://www.youtube.com/watch?v=aPwV8miW46I&ab_channel=Natio...
Bir zamanlar JobCorps öğrencilerine cebir öğrettim.
Başta diploma alamamış genç kadın ve erkeklere sunulan ikinci bir şanstı; eğitim, yaşam becerileri ve mesleki eğitim yoluyla yeni bir nesli toplumun üretken ve istekli üyeleri olmaya hazırlama misyonuna gerçekten inanıyordum. San Jose Job Corps sahasını gerçekten harika insanlar yönetiyordu. Ben John Muir Charter School’da çalışıyordum; o okul da ormanlara ve patikalara bakmak için sahaya çıkan sağlam insanlardan oluşan California Conservation Corps ile işbirliği yapıyordu. Zor bir işti ama gerçekten harika bir işti.
ABD dışından erişimi engellenenler için bağlantı:
https://archive.is/5tnbW
Günümüz frontend’leri gibi paketlenip birbirine dolanmış bir yığın değil de, kaynakta birden fazla küçük CSS stil sayfası bulunan bir web sitesi görmek ferahlatıcı.
Alt tarafta birkaç JavaScript betiği de var. Modern sitelerde böyle bir yapıyı görmeyeli gerçekten çok olmuştu. Üreteç adına bakılırsa Drupal kullanmış gibi görünüyor.
1990’ların ortalarında liseyi bitirmek için bunu yapan bir arkadaşım vardı; onun için iyi bir deneyim olmuş gibi görünüyor.
Bizzat denedim ama bana uygun değildi. Yine de yatılı yaşam imkânı sunmaları bence güzel.
Kaliforniya’da yaşıyorsanız California Conservation Corps adlı bir program da var: https://ccc.ca.gov/
Benzer ama şahsen çok daha harika olduğunu düşünüyorum. Katılıp orada yaşamaya çok yaklaşmıştım ama sağlık sorunlarım yüzünden gidemedim :(((