- Yapay zeka kodlama araçlarının yaygınlaşması, geliştiriciler arasında her zaman var olan ama görünmeyen motivasyon farkını su yüzüne çıkarıyor
- Kod yazma eyleminin zanaatkârlık tatminini kaybetmeye duyulan hüzün ile, kodun etrafındaki ekosistem ve kariyer ortamındaki değişime duyulan hüzün farklı türden kayıp duyguları
- 1980'lerden beri programlama yapan bir geliştiricinin bakışına göre, yapay zeka ile kodlama C64 BASIC'ten assembly'ye, fonksiyonlardan sistem tasarımına uzanan soyutlama katmanlarının doğal bir uzantısı
- On yıllar boyunca kod okuyup gözden geçirme deneyimi, yapay zekanın ürettiği kodun kalitesini değerlendirmede hâlâ geçerli bir sezgi ve muhakeme gücü sağlıyor
- Asıl önemli olan, ne tür bir hüzün hissedildiğini fark etmek; zanaatkârlık kaybı ile bağlamsal kayıp farklı başa çıkma biçimleri gerektiriyor
Yasa başlangıç
- James Randall, 1980'lerde 7 yaşındayken programlamaya başlamış bir geliştirici; keşif duygusu ve sebatla bir şeyi çözme deneyiminin "sıkıştırıldığını" söylüyor
- Tamamen yok olmuş değil, ama bu sıkıştırma sürecinde bir şeyler kayboluyor
- Nolan Lawson, "We Mourn Our Craft" başlıklı yazısında bu kayıp hissini daha doğrudan ifade ediyor
- Kodu elleriyle şekillendirmenin hissini, gece 2'de debugger ile bug avlamayı, "bunu ben yaptım" gururunu özleyeceğiz
- Bu duygular gerçek bir kayba verilen sahici tepkiler; ancak bunları okurken, aslında herkesin farklı şeylerin yasını tuttuğu hissi sürekli öne çıkıyor
Bölünmenin özü
- Yapay zeka ile kodlama, geliştiriciler arasında her zaman var olan ama daha az görünür olan bir ayrımı açığa çıkarıyor
- Yapay zeka öncesinde her iki taraf da aynı şekilde çalışıyordu: aynı editörler, aynı diller, aynı pull request iş akışı
- Zanaat odaklı geliştiriciler ile sonuç odaklı geliştiriciler yan yana oturup aynı ürünü yayımlıyor, dışarıdan ayırt edilemiyordu
- İşe dair motivasyon görünmüyordu, çünkü süreç aynıydı
- Şimdi ise bir yol ayrımı var: kodu makineye bırakıp ne yapılacağını yönetmek ya da kodu doğrudan elle yazmak
- Bu seçim anında, insanların programlamaya ilk başta neden başladıkları nihayet görünür hâle geliyor
- Üniversite yıllarındaki matematik ve bilgisayar bilimi derslerinde de aynı ayrım vardı: ispat ve teoremleri kendi başına sevenler ile yalnızca uygulamaya geçtiğinde ilgi duyanlar
Benim hüznüm farklıydı
- Son 18-24 ay içinde gerçekten bir hüzün ve uyum süreci yaşandı
- Yeni araçları anlayamayacağımdan korkuyordum, ama aslında anlayabildiğimi gördüm
- Yapay zekanın yazdığı kodun kalitesini değerlendirme becerimi kaybedeceğimden endişelendim, fakat on yılların kod okuma ve review deneyimi buharlaşıp gitmedi
- Bir şeyler yanlış gittiğinde hâlâ fark edebiliyorum; göz terbiyem yerli yerinde
- Bulmaca çözme kısmının biteceğinden korkuyordum, ama gerçekte sadece bir seviye yukarı çıktım
- C64'te byte yerleştirmekten → fonksiyon yazmaya → sistem tasarlamaya uzanan kariyerimdeki tüm geçişlerle aynı desen
- Artık bulmaca, mimari, yapılandırma ve asistanları yönlendirme alanına taşınmış durumda
- Korkuların çoğu gerçekle karşılaşınca ayakta kalmadı, ama bazı hüzünler geride kaldı
Geriye kalan hüzün
- Hüznün kaynağı, HTML'yi elle yazmamak değil; açık web ekosisteminin kendisi
- Yapay zekanın commons üzerinde eğitilmesi ve insanların internet deneyimini şekillendiren gücün daha da merkezileşmesi gerçek kayıp
- Bu, kişisel üretkenlik artsa da ortadan kaybolmayan bir sorun
- Kariyer coğrafyasındaki değişime dair bir hüzün de var
- 30 yılı aşkın süredir yapılan web geliştirme artık en sıcak alan değil
- Bunun bir kısmını mobil uygulamalar aldı; bugün baskın konumda olan ise yapay zeka mühendisliği
- Bu geçişte başarılı olduğumu düşünüyorum, ama kaygı gerçek ve henüz sona ermiş değil
- Bu hüznün özü şu: özlenen şey kod yazma eyleminin kendisi değil
- Hüzün, kodun çevresindeki dünyanın değişiyor olmasına dair
- Randall ve Lawson'ın hüznü zanaatkârlığın kendisine, bu yazıdaki hüzün ise bağlama ve nedenlere ilişkin
Hiçbir taraf yanlış değil
- Kevin Lawver, Lawson'a yanıt olarak yazdığı metinde geçmişe takılı kalmak yerine zanaatkârlık ve tutkuyu yeni bir yöne çevirmeyi savunuyor
- Meseleyi sadece nostaljiye karşı pragmatizm olarak çerçevelemek yerine, kişinin hissettiği hüznün türünü fark etmesi pratik açıdan daha yararlı
- Eğer yas tutulan şey zanaatkârlık kaybıysa, "sadece uyum sağla" demek çözüm değil
- O tatmini başka yerlerde aramak ya da işin hissinin değişeceğini kabul etmek gerekebilir
- Şimdiye kadar zanaatkârlığın aynı zamanda geçim kaynağı olabilmiş olması zaten bir şanstı
- Eğer yas tutulan şey bağlamsal kayıpsa, daha uygulanabilir tepkiler mümkün
- Yeni araçlar öğrenmek, istenen web için çaba göstermek (bu küçük web olsa bile), hem üzülüp hem de uyum sağlamak mümkün
- Nolan Lawson'ın sözleriyle: "Yeni dünyayı ne kutluyorum ne de ona direniyorum. Güneş doğup batıyor, ben de çaresizce yörüngemde dönüyorum; itirazım bunu durduramıyor"
- Ama hüzün ve korkunun içinde biraz heyecan da bulunduğunu kabul etmek dürüst bir itiraf
Bilgisayara işi yaptırmak
- 1980'lerde programlamaya başladığımdan beri öğrendiğim her dil bir amaç için araçtı
- Bilgisayara istenen işi yaptırmanın yeni bir yolu
- Yapay zeka ile kodlama, bu çizginin son halkası; bir kopuş değil, merdivendeki bir sonraki basamak
- Ancak bu merdivenin kendisi de değişiyor, dayandığı bina da değişiyor; bu yüzden nereye gittiğini tam olarak bilmek mümkün değil
- Kesin olan şu: düşünüp kurulan bir şeyin gerçekten çalıştığı andaki tatmin, 40 yılı aşkın süredir değişmedi
- Koda o noktaya ulaşan yol değişmiş olabilir, ama çalıştığı o an aynı kaldı
7 yorum
Abartıyorlar.
Bence web programlama gibi işleri AI'ın yapıyor olması gayet iyi bir şey.
Demek ki diğer programlama türlerinin bir tür yüce değeri varmış.
Bazen HN'nin ortalama yaş grubunun epey yüksek olduğunu ve sanki biraz geride kalmış insanlarla dolu olduğunu düşündüğüm de oluyor.
Bu yüzden böyle olumsuz yazıları (eleştirel olanları değil) okuyup geçmemeyi tercih ediyorum.
Bu arada, arada bir bizzat kod yazmanın verdiği keyfi hatırladığım da olmuyor değil;
ben web tarafında olduğum için biraz daha mümkün olabildiğini düşünüyorum.
Kod yazıp tuşlara basmayalı 3 ayı geçti.
Her şeyden önemlisi, bu şekilde geliştirme yapmak o kadar eğlenceli ki gençliğimdeki gibi gönüllü fazla mesaiyi de sık sık yapar oldum.
Yapay zeka yüzünden bu kadar kafaya takıyorsan, kullanmayabilirsin sonuçta.
RAD araçları çıktığında insanların buna nasıl tepki verdiğini merak ediyorum
Hacker News görüşleri
İyi programcıların amacı kendilerini gereksiz hâle getirmektir. Eskiden assembly ile cycle sayıp bit paketlediğimiz dönemler vardı, ama sonra derleyici kullanmak doğal hâle geldi. CRUD uygulamalarını elde yaptığımız dönemler de vardı, şimdi bunu framework'ler yapıyor. Bellek yönetimi, tip sistemleri, yüksek seviyeli diller, no-code/low-code sistemleri bunların hepsi ilerlemenin bir parçası. Sonuçta programlamanın amacı, bilgisayarların bizim yapmak zorunda kalmayacağımız işleri yapmasını sağlamaktır
Asıl ayrımın, yazılımı “iyileştirilebilir ve anlaşılabilir bir şey” olarak görenlerle, “başkalarının yaptığı anlaşılmaz bir engel” olarak görenler arasındaki zihniyet farkı olduğunu düşünüyorum
8 saatlik iş günü de teknolojinin değil, siyasi mücadelenin sonucuydu
Ama o “başkası” bir insansa, mentorluk ya da uygun ortamı sağlama yoluyla o katkıyı paylaşmak mümkün
Kellan’ın “Code has always been the easy part” yazısı da aynı noktaya çıkıyor. Bizim kuşak, web’in verdiği öznelik hissine kapılıp teknolojiye yöneldi
unlessgibi sözdizimleri akışı doğal biçimde ifade etmeyi sağlıyordu. Ama evrimi durunca herkes onu farklı biçimde genişletti ve kırılgan kod tabanları ortaya çıktıYapay zekayla kodlama üretkenliği ancak %10 kadar artırıyor. Asıl darboğaz ne yapılacağını anlayıp buna insanları ikna etme süreci. Kodlama sadece bunu anlamanın bir aracı
Yine de direnmek lazım